با وجود آنکه در عصر مدرنی زندگی می کنیم اما بازهم " زن کوهنورد" مقوله ای است متناقض.. زنان تقریبا بدون استثناء همسر، بیوه ، شاهزاده یا برده بوده اند. اما در اواخر قرن 18 ، زمانیکه اولین زن طناب سنگنوردی را محکم به دور کمرش بست و کفش هایش را در کرامپون های آهنی ارزان قیمت پنجه دارش محکم بست تا دیواره های یخی و سینه کش های پر شیب پر از برف را صعود کند ، جنگ بدین شکل که اکنون می بینیم در برابرش اعلام شد. از زمان پیشگامان کوهنوردی آلپاین و سنگنوردی ، زنان همواره بار مقوله جنسیت خود را به همراه کوهنوردی شان به دوش می کشیده اند. چه زمانیکه می خواستند با خطر صعود کنند و یا هنگام دردسرهای ماهیانه مربوط به خودشان و چه زمان منازعه برتری مردان همنوردشان ،باربرها ، راهنماها و مسئولین مرد، زنان تجربیات بسیار متفاوتی در صعود های کوهنوردی شان در مقایسه با مردان داشته اند. اولین مکتشفین دریاها، بیابانها، جنگلها ، قطب شمال و کوهها همگی مردان بوده اند. مردانی که فرهنگ و بخت و اقبال های شخصی شان به آنها اجازه چنین آزادی هایی را می داد. تنها زنان کمی در قرن های 18، 19 و اوایل 20 که استقلال مالی و اجتماعی داشتند توانستند پارا فراتر از حدومرزهای متعصبانه روز بگذارند و اقدام به کار برجسته کوهنوردی کنند. نه تنها مردان ، مردان دیگر را برای تلاش صعود به قلل صعود نشده دعوت می کردند بلکه خیلی از آنها از مزاحمت زنان در فعالیت کاملا مردانه خود خشمناک بودند. مثل اینکه وجود زنان سرگرمی آنها را خراب می کرد و باعث خطر می شد و به آنها اجازه ماجراجویی نمی داد. اگر واقعا چنین بوده است می شود چنین تصور کرد که آن مردان تابلویی بالای کوه نصب کرده و روی آن نوشته باشند " ورود خانمها ممنوع است." زنان اولیه کوهنورد همچنین در مقابل مقاومت و خشم عمیق جوامع بافرهنگ لندن، پاریس و بوستون قرار گرفتند. این جوامع با حضور زنان در کوهنوردی با شلوار، طناب سنگنوردی که محکم به دور بدنشان بسته شده بود، و صعود با مردان مخالف بودند. برای مردان تنها یک چیز وجود داشت آن هم خطر مرگ در کار مغرورانه ای که پیش رو داشتند اما برای زنان که متعلق به خانواده و فرزندان بودند ، اقدام به کوهنوردی اقدامی کفرآمیز محسوب می شد. اما زنان پیشگام سنگ و یخ در مقابل خشم و کوچک شمردن فرهنگشان ، استقامت بخرج دادند و اولین بار در اولین صعود به مون بلان در سال 1808 ( گرچه به همان مقدار، ماری پارادیس ، خسته و در عذاب از صعود ناتمامش ، به همراهانش التماس می کند تا او را به نزدیک ترین شکاف ممکن بیندازند تا از غذاب رهایی یابد. )، ماترهورن[1] در سال 1871،و سرانجام قدرترین قله جهان اورست در سال 1975. با صعود هر طول طناب آنها از پیش بینی ، حسادت تنگ نظرانه، و تهمت رنج می بردند . حال ذکر نمی کنیم از خشم مردانی که از موفقیت زنان به همان اندازه احساس می کردند که به مبارزه طلبیده شده اندو موفقیت ورای تحمل انسانی خود ر ا همه جا جار می زدند. از همه اینها گذشته چقدر می تواند خطرناک باشد اگر فقط یک زن قادر به انجامش بوده است؟ خوب، اما بسیار خطرناک همانطوریکه ذکر شد، خصوصا برای کسانیکه نظر به بلندترین کوههای جهان دوخته اند، 14 کوهی که بالای 8000 متر ارتفاع دارند، تقریبا در ارتفاع پرواز یک هواپیمای جت. تنها عده قلیلی از جمعیت جهان در هوای رقیقی که بدور از تجمل زندگی شهری این فضا را دربرگرفته می توانند نفس بکشند و حتی تعداد کمتری نیز می توانند از این تجربه جان سالم بدر ببرند. صعود به ارتفاعات بالا از کشنده ترین ورزش هاست. جند بار کشنده تر از چتربازی، مسابقات ماشین سواری و بیس جامپینگ است. در قله هایی معین نرخ کشندگی سرسام آور است اما در K2 بهت آور و هراس انگیز است. زمانیکه یک کوهنورد تسمه کرامپونش را با قصد صعود K2 می بندد می داند که شانس زنده برگشتنش یک در چهار است. یک در چهار. و به همان میزان نیز شانس برد برای زنان کمتر است . 6 زن قله K2 را فتح کردند اما 5 نفر در تلاش برای صعود کشته شدند. ( به علاوه 3 نفری که هنگام صعود کشته شدند دو زن دیگر نیز جان خود را از دست دادند بدون اینکه به قله برسند.) . درست است که این آمار خیلی اندک است اما تکان دهنده است. اصل مطلب این است که K2 برای زنان فاجعه انگیز بوده است. برخلاف تجربه بد آنها در K2 ، زنان در قله های دیگر 8000 متری در مقایسه با مردان تعداد مرگ و میر کمتری داشته اند. گرچه هیچ گونه تحقیق علمی در مورد اثر ارتفاع بر روی بدن زنان انجام نشده اما همان اطلاعات اندکی که وجود دارد نشان می دهد که زنان نسبت به مردان همنوردشان قدرت سازگاری بالاتری از لحاظ بدنی با سختی های منطقه مرگ [2] دارند. مطالعات اخیر نشان داده است که همانطور که زنان و مردان ارتفاع می گیرند ، ارجحیت توده ماهیچه ای و قدرت مردان در مقابل تحمل و توان زنان در سازگاری با هوای رقیق در کفه سبکتر ترازو قرار می گیرد. نه تنها زنان کمتر دچار ادم ریوی ناشی از ارتفاع بالا می شوند بلکه بدن آنها نیز قدرت هم هوایی بهتری دارد . همچنین بهتر به وزن اصلی خود باز می گردند و سیستم جریان خون پرکارتر آنها نیز باعث می شود تا کمتر از یخ زدگی موضعی اندامها- شکل گیری کریستال های یخ در سلولها که باعث تخریب سلولی می شود و جریان خون را نیز متراکم تر می کندو منجر به عفونت می شود و در صورت عدم درمان تبدیل به قانقاریا و درنهایت قطع عضو می گردد- رنج ببرند. . همچنین شواهد گذشته نشان می دهد که هورمون زنانه محافظ زنان در تاثیرات کشنده ناشی از ارتفاع بالاست، اما تحقیقات بیشتری می بایست انجام شود تا این تئوری قطعی تر گردد. زنان در حقیقت در مقابل خطرات هیمالیایی اندکی بهتر از مردان بوده اند. در کل هیمالیا 31 کشته از زنان گزارش شده که این 4.7 درصد از کل کشته ها بوده است. اما طبق گزارشات زنان در 5.4 درصد از کل صعود ها حضور داشته اند. بنابراین 0.7 درصد نرخ زنده ماندن آنها در هیمالیا نسبت به مردان بیشتر بوده است. اما k2 یک استثناء است زیرا 10 درصد از کشته ها شامل زنان بوده و آنها تنها 2.5 درصد از تمام صعود ها را به خود اختصاص داده اند. بنابراین احتمال مرگ زنان در k2 ، 4 بار بیشتر از دیگر قلل 8000 متری است. واندا روتکیویکز [3] ( 1943 – 1992) قله K2 را در 1986 فتح کرد. لیلیان بارارد [4] ( 1948-1986 ) هنگام فرود از K2 در 1986 درگذشت. جولی تولیس [5] ( 1939-1986 ) هنگام فرود از K2 در 1986 درگذشت. چانتال مادویت [6] ( 1964-1998) K2 را در 1992 فتح کرد. آلیسون هارگریوز [7] ( 1962-1995) هنگام فرود از K2 در 1995 درگذشت. منبع: سایت همتناب ارسال از : مسعود محمدی
[ | 
مقالات